Praca i świadczenia w Unii Europejskiej
Jedną z podstawowych zasad obowiązujących w Unii Europejskiej jest zasada swobodnego przepływu osób, która w praktyce oznacza, że każdy obywatel UE ma możliwość podjęcia zatrudnienia w każdym z krajów Unii
W momencie podjęcia lub utraty pracy, w którymś z państw UE będą miały zastosowanie następujące przepisy:
- Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971r. w sprawie Systemów Zabezpieczenia Społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się w obrębie Wspólnoty,
- Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 574/72 z dnia 21 marca 1972r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady Nr 1408/71 w sprawie Systemów Zabezpieczenia Społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się w obrębie Wspólnoty.
Postanowienia obu Rozporządzeń są wiążące i muszą być stosowane w każdym państwie członkowskim. W kwestiach bezrobocia, odnoszą się one do pracowników oraz osób prowadzących działalność na własny rachunek.
Sumowanie okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia
Prawo unijne przewiduje możliwość sumowania okresów stażu pracowniczego wypracowanych w różnych państwach członkowskich, po to, aby w razie utraty pracy pracownik mógł pobierać odpowiednie świadczenia z tytułu bezrobocia.
Okresy zatrudnienia lub ubezpieczenia są wykazywane na formularzu E-301.
Zatem, jeśli pracownik chce ubiegać się o świadczenia z tytułu bezrobocia i zachować do niego prawo przemieszczając się na obszarze Unii w poszukiwaniu pracy powinien:
- przedstawić właściwej instytucji wszelkie dokumenty potwierdzające okresy ubezpieczenia bądź okresy zatrudnienia w charakterze pracownika na podstawie prawa obowiązującego w kraju, w którym pracownik ubiega się o świadczenie (np. świadectwa pracy);
- jeżeli, dla danego rodzaju świadczenia wymagany jest dłuższy staż pracy, to należy przedstawić zaświadczenie stwierdzające okresy ubezpieczenia, bądź okresy zatrudnienia nabyte w innych państwach. Zaświadczenie takie (formularz E-301) wystawia instytucja właściwa państwa, w którym pracownik kiedyś pracował.
INSTYTUCJĄ WŁAŚCIWĄ DO POTWIERDZANIA OKRESÓW PRZEPRACOWANYCH W POLSCE SĄ WOJEWÓDZKIE URZĘDY PRACY - aby zachować prawo do świadczenia należy podporządkować się wszystkim zasadom obowiązującym w kraju, który wypłaca świadczenia.
O ile każdy bezrobotny ma prawo do poszukiwania pracy lub podjęcia działalności na własny rachunek za granicą, o tyle sumowanie okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia dla uzyskania uprawnień z tytułu bezrobocia dotyczy tylko pracowników, nie dotyczy natomiast osób pracujących na własny rachunek.
Świadczenia z tytułu bezrobocia
Każda osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych może wyjechać w celu poszukiwania pracy do innego kraju Unii Europejskiej, nie tracąc prawa do tego zasiłku.
Aby skorzystać z takiej możliwości i otrzymać świadczenia w kraju poszukiwania pracy bezrobotny przed wyjazdem musi spełnić szereg warunków, tj.
- powinien być zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy jako osoba bezrobotna minimum 4 tygodnie,
- zgłosić zamiar wyjazdu w swoim powiatowym urzędzie pracy i złożyć w wojewódzkim urzędzie pracy (właściwym ze względu na miejsce zamieszkania) wniosek o wystawienie formularza dotyczącego zachowania prawa do zasiłku dla bezrobotnych E-303,
- zarejestrować się w urzędzie pracy w kraju poszukiwania pracy (np. Wielkiej Brytanii) w ciągu 7 dni od daty wyjazdu,
- poddać się procedurze kontrolnej lokalnych służb zatrudnienia kraju poszukiwania pracy (np. musi wykazywać, że aktywnie poszukuje pracy, stawiać się na każde wezwanie tej instytucji, itp.)
Wyjeżdżając w poszukiwaniu pracy do krajów Unii Europejskiej bezrobotny ma prawo do zasiłku przez MAKSYMALNIE TRZY MIESIĄCE. Jednakże, okres w którym przyznano prawo do transferu świadczeń nie może być dłuższy niż okres na jaki przyznano zasiłek ( tzn. jeżeli wyjedzie z Polski bezrobotny uprawniony do pobierania zasiłku przez okres 2 miesięcy od dnia wyjazdu, to będzie go otrzymywał tylko przez te 2 miesiące).
W okresie poszukiwania pracy za granicą zasiłek będzie wypłacany w wysokości ustalonej w kraju przed wyjazdem, ale przeliczony na walutę kraju w którym bezrobotny poszukuje pracy.
Dokumentem potwierdzającym zachowanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest FORMULARZ Z SERII E-303. Z jego treści wynika, że dana osoba jest uprawniona do zasiłku dla bezrobotnych, a także w jakiej wysokości powinna otrzymywać świadczenie i przez jaki okres.
- FORMULARZ E-303 WYDAWANY JEST NA WNIOSEK BEZROBOTNEGO PRZEZ MARSZAŁKA WŁAŚCIWEGO ZE WZGLĘDU NA MIEJSCE ZAMIESZKANIA BEZROBOTNEGO
- WNIOSEK O WYDANIE FORMULARZA E-303 MOŻNA POBRAĆ W WOJEWÓDZKIM BĄDŹ POWIATOWYM URZĘDZIE PRACY
- W PRZYPADKU, GDY WNIOSEK JEST KOMPLETNY, A WNIOSKODAWCA SPEŁNIA WSZYSTKIE OKREŚLONE POWYŻEJ WARUNKI WOJEWÓDZKI URZĄD PRACY W CIĄGU 30 DNI POTWIERDZA PRAWO DO TRANSFERU ZASIŁKU DLA BEZROBOTNYCH NA FORMULARZU E-303,
Osoba bezrobotna przed wyjazdem do kraju poszukiwania pracy powinna zwrócić się do Narodowego Funduszu Zdrowia o wydanie Formularza E- 111 potwierdzającego prawo bezrobotnego do świadczeń zdrowotnych w przypadku poszukiwania pracy w innym państwie.
Jeżeli osoba bezrobotna nie podejmie pracy w kraju Unii Europejskiej i będzie chciała zachować prawo do kontynuowania pobierania zasiłku w Polsce, to do swojego powiatowego urzędu pracy powinna zgłosić się przed upływem okresu trzymiesięcznego określonego w formularzu E-303.
drukuj
generuj PDF
poleć znajomemu
